Het verhaal van Adam en Eva gaat over nieuwsgierigheid.
Nieuwsgierig zijn is in dit universum nooit verkeerd. Je mag overal over nadenken: goede en slechte dingen.
Ze waren nog gewaarschuwd: eet niet van de verboden appel. Dus wat doe je dan? Je pakt precies die appel. Zou ik ook doen.
Als dat al niet mag in dit universum, kan iedereen lekker de boom in. Laat maar zitten dan.
Daar gaat dat verhaal over.
In andere woorden: Eva is juist de slimme van de twee. En God en de slang zijn hetzelfde ding.
Hoe ik dit weet? Je adamsappel is alleen zichtbaar bij mannen en niet bij vrouwen. Het verhaal van Adams Appel is dus een verhaal over iets dat mannen en vrouwen van elkaar scheidt.
Maar het laat ook zien dat mannen en vrouwen stiekem heel erg hetzelfde zijn, omdat vrouwen ook een adamsappel hebben. Je moet alleen wat beter kijken. Verder dan de oppervlakte.
Gelaagd, hè? De realiteit heeft heel veel diepte, als een schilderij waarop je steeds wat nieuws ontdekt. Wij denken dat we de hele realiteit zien. Maar dat is niet zo.
Over duizenden jaren weten we allemaal dingen die we nu niet weten. Dan is het alsof we in een andere wereld leven. Simpelweg omdat we door een andere bril naar de realiteit kijken. We kijken namelijk altijd door de kennis die we nu hebben.
Een voorbeeld: we gebruiken getallen. Getallen bestaan niet echt. Of wel. Het is maar net hoe je het bekijkt. Maar ze bestaan niet voor altijd.
Ander voorbeeld: dagen. Wij gebruiken dagen (maandag, dinsdag). Maar er begint steeds maar één nieuwe dag.
The story of Adam and Eve is about curiosity.
Being curious is never wrong in this universe. You’re allowed to think about everything—good and bad things.
They were even warned: don’t eat the forbidden apple. So what do you do? You take exactly that apple. I would too.
If even that isn’t allowed in this universe, then everyone can just go climb a tree. Forget it.
That’s what the story is about.
In other words: Eve is actually the smart one of the two. And God and the serpent are the same thing.
How do I know this? Your Adam’s apple is only visible in men, not in women. The story of Adam’s Apple is really a story about something that separates men and women.
But it also shows that men and women are secretly very much the same because women also have an Adam’s apple. You just have to look a little closer. Beyond the surface.
Layered, right? Reality has a lot of depth, like a painting where you keep discovering new things. We think we see all of reality. But we don’t.
Thousands of years from now, we will know things we don’t know today. By then, it will feel like we live in a different world. Simply because we look at reality through a different lens. We always see it through the knowledge we have at the moment.
An example: we use numbers. Numbers don’t really exist. Or do they? It depends on how you look at it. But they won’t exist forever.
Another example: days. We use days (Monday, Tuesday). But in reality, there is always just one new day starting.
Schaam je niet voor wat je leuk vindt
Iedereen kent dit punt: je schaamt je voor wat je interessant vindt. Heel raar is dat: je bent bijvoorbeeld niet-religieus, maar je vindt religie interessant (en nuttig). Dan ga je je daarvoor schamen. Voor wat je leuk vindt.
Als kind vind je misschien postzegels leuk, en later schaam je je daarvoor omdat het zo’n knullige hobby lijkt. Maar dat is onzin.
Don't Be Ashamed of What You Like
Everyone knows this feeling: you feel ashamed of what interests you. It's strange, really—you might be non-religious, yet you find religion fascinating (and even useful). And then you feel ashamed of that. Ashamed of what you like.
As a child, you might enjoy collecting stamps, but later, you feel embarrassed because it seems like such a nerdy hobby. But that's nonsense.
In een wereld die alles kan zijn
Je probeert orde te scheppen in een wereld die alles is: chaotisch, ongestructureerd, lawaaierig, geweldig.
Daarom gebruik je haakjes.
Een haakje zoals de dagen: maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag.
Maar dagen bestaan helemaal niet.
Je kunt nu ook in een wereld zonder dagen leven. Eigenlijk zit je nu al in een klein gevangenisje dat ‘dagen’ heet. Een gevangenisje waar je bijna niet uit kunt komen.
Rustpunten, zoals in religie, zijn zoals dagen. Het zijn haakjes die je kunt gebruiken om door de golven van de dag heen te komen.
Of iets wel of niet bestaat, is niet altijd relevant. Het hoort zo. Het werkt (of het werkt niet, en dan doe je het niet).
In a World That Can Be Everything
You try to create order in a world that is everything: chaotic, unstructured, noisy, amazing.
That’s why you use brackets.
A bracket, like the days: Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday.
But days don’t exist at all.
You can now live in a world without days. In fact, you are already in a small prison called ‘days.’ A tiny prison that is almost impossible to escape.
Rest points, like in religion, are like days. They are brackets you can use to get through the waves of the day.
Whether something exists or not is not always relevant. It is the way it is. It works (or it doesn’t, and then you don’t do it).
Weet je hoe je zeker weet dat je niet gek bent?
Je twijfelt.
Ik ben ooit gek geweest. Toen twijfelde ik helemaal niet meer.
Dus hoe meer je twijfelt, hoe minder gek je bent.
Do you know how to be sure that you're not crazy?
You doubt.
I was once crazy. Back then, I didn’t doubt at all.
So the more you doubt, the less crazy you are.
Energy is always between two things.
Between two objects.
Between two people.
Most people talk about their body parts as if they are not theirs.
You talk about negative thoughts as if they’re not yours.
Do you also talk about your little toe like that?
You talk about your immune system as if it works autonomously, like it's not yours. It's all you. From every cell to organ, it's you.
---
This also works in case of doubt. Or in case of pain.
It’s important to see it as a part of you. And you don’t have to worry: you consist of multiple parts. Sad and happy. Fun and bad.
If you only try to think positively, good luck. It’s the worst plan ever. Even if you only end up with positive thoughts, it would still be worthless.
You actually want both good and bad memories. Good feelings and pain. That means you have lived. It’s all part of you. Just like how you find that Magnum with nuts the best. That’s also a part of you.
That’s why I say: draw a circle around it. And fill the circle with all the sides that make you, you. Even if you think you are worthless, there are always little bright spots. For example, that you love football. Or that you enjoy sleeping. Or that you’re so wonderfully dramatic. You don’t consist of just one side, one identity.